Er gebeurt altijd wel wat bij Tekiela
Grubbenvorster Texmex-formatie maakt zich op voor comeback

De verbazing was groot toen Tekiela in juni 2006 een adempauze inlastte. Een dik jaar moesten de liefhebbers het doen zonder de capriolen van ‘Marcus Chimenez’, ‘Big Daddy John’, ‘Rifle Reinier’, ‘Fasty Fender’ , ‘The Knife’, en “The Bassman “. Thans is de texmex-formatie achter de schermen hard bezig om een geslaagde comeback te maken. Tegenover De Trompetter doet Tekiela de plannen voor de komende periode uit de doeken.

Door Marco van Kampen

Het regent pijpenstelen, maar dat weerhoudt de verslaggever en de drie aanwezige heren van Tekiela er niet van om een geanimeerd gesprek te voeren in ijssalon Clevers te Grubbenvorst. René Verschueren, zanger van de zeskoppige band, is er immers werkzaam en aangezien het zonnetje ten tijde van het maken van de afspraak nog voor aangename temperaturen zorgde, was de plaats van handeling snel gekozen. Als de geserveerde vruchtencoupe verorberd is, zijn Geert ‘Fasty Fender’ Verschueren, René ‘Rifle Reinier’ Verschueren en Dave ‘The Knife’ Detillon reeds aangeschoven. De heren kunnen gelijk aan de bak als er om een stukje Tekiela-historie gevraagd wordt. ,,Het begon allemaal in een platenzaak’’, weet René zich nog te herinneren. ,,Het zal 1996 zijn geweest en ik neusde wat rond in Musicstore Wolters-Van Dijk. Er werd texmex-muziek gedraaid. Texas Tornado’s, Freddy Fender, Flaco Jimenez, dat soort werk. Ik vond het erg leuke muziek en vervolgens heb ik Geert laten kennismaken met dit genre. Ook hij kon het na verloop van tijd erg waarderen. Toen is het idee ontstaan om zelf een texmex-groep te starten.’’ En zo geschiedde. In Mark Comuth werd een capabele accordeonist gevonden en uiteindelijk zouden John Gerrits en Oswald Boshoven zich bij de groep voegen. In Dave Detillon werd een jeugdige drummer gevonden. ,,In die tijd had ik nog geen rijbewijs, dus moest m’n opa me overal heenbrengen’’, lacht hij. ,,Zelfs als we naar Deurne moesten, fungeerde hij als chauffeur.’’ Dave heeft inmiddels de nodige muzikale bagage. In de afgelopen jaren versleet hij de nodige bandjes, en onlangs sleepte hij met de groep Kings Eyes de eerste prijs van de On Air Bandcontest, georganiseerd door Omroep Venlo, in de wacht. Tekiela is hij echter altijd trouw gebleven. ,,Met deze lui ga ik nog wel even door.’’ Ook de gebroeders Verschueren zijn geen onbekenden in het muziekwereldje. ,,We waren voor de oprichting van Tekiela al lid van Face To Face, een band die zich richtte op amusementsmuziek’’, vertelt Geert, gitarist van de groep. ,,En eerlijk gezegd waren we die computerdeuntjes op een gegeven moment moe. Het werd tijd om échte muziek te maken.’’ Tekiela begon met covers van onder meer Texas Tornado’s en Los Lobos. De aanwezigen in het Stamineeke in Grubbenvorst waren de eersten die kennis mochten maken met de podiumkunsten van Tekiela. ,,Het sloeg boven verwachting aan’’, zegt Geert. ,,Van tevoren hadden we wat visjes uitgegooid en veel mensen in Grubbenvorst kenden ons wel. Mede daardoor was het bomvol.’’ Er zouden meerdere optredens volgen en de fanschare groeide zienderogen. Tekiela bleef zich ondertussen ontwikkelen. ,,Op een gegeven moment zijn we zelf nummers gaan schrijven’’, weet René. ,,In het Engels en Spaans, vaak met een woordenboek ernaast. Zo heb ik een zonnige zomeravond samen met 2 spaansprekende dames uit Grubbenvorst bv het nummer “ una mas tekiela “ geschreven. Zelf spreek ik die taal amper. Ik weet nog goed dat er tijdens een optreden een Spaanse jongedame het podium opkwam en in haar eigen taal tegen me begon te lullen. Ik snapte er natuurlijk weinig van, en toen kwam ze er dus pas achter dat ik eigenlijk geen Spaans spreek.’’ De nummers sloegen niettemin aan bij het publiek en Tekiela besloot in 2003 om in eigen beheer een CD, ‘Wanted’, uit te brengen. Over het resultaat waren de bandleden echter niet te spreken. ,,Ik was niet tevreden’’, vertelt Geert. ,,We zijn altijd erg kritisch op onszelf en er was tijdens de opnames sprake van een bepaald verwachtingspatroon. We dachten bovendien een goede producer te hebben. Helaas waren we na afloop niet content met de mastering. De sound was gewoon niet goed. De sfeer die onze optredens kenmerkt was niet op plaat te horen en dat was teleurstellend. Dit zal ons zeker geen tweede keer gebeuren Maar goed, de PR lag al klaar en we hadden zodoende te maken met een bepaalde tijdsdruk.’’

Het publiek had maling aan het geluid dat door Tekiela als ‘te klinisch’ werd bestempeld en was erg enthousiast. Het kwam dan ook als een kleine schok toen de band een klein jaartje geleden aangaf om er onder het mom van een ‘sabbatical’ een tijdje tussenuit te gaan. ,,Daar was ik verantwoordelijk voor’’, geeft René toe. ,,Ik zou meeschrijven aan de revue van Grubbenvorst. Dat leek me erg leuk om te doen. Naast het schrijven zou ik ook de regie op me nemen, en op een gegeven moment bleken deze intensieve werkzaamheden niet meer te combineren met het optreden met Tekiela. Ik heb het vervolgens aangekaart bij de jongens en die hadden gelukkig alle begrip.’’ Dave knikt beamend. ,,Daar heeft-ie nog steeds die scheve neus van.’’ Geert grinnikt. ,,We zagen het aankomen. En stiekem hebben we tijdens die periode toch nog heel veel gespeeld. We hebben immers alle boekingen die nog op de agenda stonden gewoon gedaan.’’

Spijt heeft René nooit gekregen van zijn beslissing. De Grubbenvorster revue was volgens hem erg mooi geworden. De rustpauze heeft de band bovendien goed gedaan. Inspiratie was na de break weer volop te vinden bij de bandleden. ,,We hebben vorige week bij elkaar gezeten bij Grillz in Blerick’’, vertelt drummer Dave. ,,Dat ademt een beetje dat Mexicaanse sfeertje waar wij patent op hebben. Daar hebben wij besproken wat wij de komende tijd gaan doen.’’ De gesprekken waren allesbehalve vruchteloos. Tekiela heeft namelijk grootse plannen. De release van een nieuw album zit in de pijpleiding, en het betreft niet zomaar een CD. ,,Het gaat een dubbelaar worden’’, verklapt René. ,,Het eerste schijfje is gereserveerd voor de texmex-muziek die men van ons gewend is, terwijl de tweede CD als ‘Tekiela and Friends’ vastelaovesklassiekers in een nieuw jasje gaat steken met behulp van andere artiesten.’’ ,,Denk aan Venlose vasteloavesnummers in reggae of tango-stijl’’, vult Geert aan. ,,Het is de bedoeling om de nieuwe plaat in de tweede helft van november uit te brengen.’’ Daarvoor is Tekiela alweer uitgebreid aan het toeren. Vanaf september is de band immers weer te boeken. ,,Ik ben bang dat het erg druk gaat worden’’, vermoedt Dave, met zijn 21 jaar de Benjamin van het gezelschap. ,,Tijdens de Nach van ’t Limburgse Leed zullen we weer acte de présence geven.’’ Tekiela zal dan weer met zijn gebruikelijke enthousiasme de show gaan stelen. René heeft er in ieder geval zin in. ,,Ik sta te popelen om weer het podium op te gaan. We hebben plezier in het muziek maken en dat stralen we uit. We hebben nooit hetzelfde programma. Er gebeurt altijd wel wat bij Tekiela.’’ Deze uitspraak verleidt Dave tot een anekdote waarin René de hoofdrol speelt. ,,Het was de 11e van de 11e vorig jaar en we mochten een halfuurtje spelen. Het publiek moest duidelijk nog warmdraaien, waarop René het nodig vond om op een vrachtwagen, zo’n rijdend podium, te springen. Allemaal leuk en aardig, maar hij kwam er dus niet meer vanaf. Pas drie nummers later stond hij met behulp van anderen weer met beide benen op de grond.’’ Het is Tekiela ten voeten uit. Of ze nu op de kleine parkfeesten of tijdens een Fortissimo-concert in de Maaspoort spelen, ze staan garant voor een flinke dosis plezier en de meest onverwachte fratsen. Zie het als een ijsje eten op een regenachtige dag: een beetje vreemd, maar wel lekker.