Tekiela trekt nationale artiesten aan

De zomerse eerlijkheid van Tekiela

De Euregio rond Venlo telt ongeveer vijftienhonderd geregistreerde muzikanten. Velen van hen spelen in een band en vechten voor een plaatsje in de schijnwerpers. De serie De Band besteedt aandacht aan die hardwerkende muziekmakers. Vandaag: Tekiela uit Grubbenvorst.

Grubbenvorst-Al is de lucht nog zo duister, je gemoedstoestand nog zo somber, het Grubbenvorster Tekiela zal er in slagen om de zon te laten schijnen in je hoofd. Met vrolijke tex-mex. Warme klanken waar je dorstig van wordt. Met zeer snel gelispelde Spaanse woorden. Waar ze over zingen? Zanger René Verschueren lacht veelzeggend. "Eerlijk gezegd weet ik dat af en toe ook niet. Ik spreek geen woord Spaans."

Dat weet hij knap te verbergen. Tenminste, voor de meeste die de Spaanse taal niet beheersen. Neem hun nummer La Cantina. Lekker zomers. Vrolijk gitaartje dat steun krijgt van de accordeon. En dan valt Verschueren in. Lekker vlot en imponerend Spaans. Zo lijkt het. René: "Ik zing een lied zonder boodschap. We hebben wat Spaans klikkende, verzonnen woorden gebruikt. Maar dat geld alleen voor dit nummer."

René`s broer Geert, de gitarist van de band, zit met een twinkeling in de ogen te luisteren. "Een Spanjaard zal ook snel concluderen dat we heel slecht Spaans spreken. Dat is niet zo belangrijk. Als de muziek maar lekker klinkt."

En die muziek moet vooral ook eerlijk zijn, vindt de band. Geen bandopnames om het zaakje op te fleuren. Alles wat je hoort en ziet tijdens een optreden van Tekiela, komt regelrecht uit de vingers. René: "Een kennis vroeg me ooit of ik hem wilde uithelpen. Hij had een toetsenist nodig voor een avond. Er was een probleem: ik speel geen toetsen. Was niet nodig zei hij. Je doet gewoon alsof. Ik wist niet wat ik hoorde. Ben uiteindelijk gegaan. Ik begon voorzichtig, was bang dat mensen zouden merken dat ik zelf niet echt zelf speelde. Maar na een paar nummers werd ik al nonchalanter. Speelde ik toetsen met mijn ellebogen."

Volgens Geert zul je dat bij Tekiela nooit tegenkomen. "Nummers kunnen live tien minuten duren. Dat kan niet als je alles op band hebt staan. Vaak maken we een eigen liedje, een medley met covers. Improvisatie, dat is muziek voor ons."

Het moet een feestje worden. Dat is de doelstelling van Tekiela. Het is niet alleen de outfit die al voor een speciaal sfeertje zorgt. Ze dragen allemaal namelijk Mexicaanse kleding. Met sombrero`s. Maar het is vooral de interactie met het publiek dat Tekiela tot een graag geziene gast maakt. Iedereen mag verzoekjes indienen. En is het een nummer dat waarvan René alleen het refrein kent, dan mag iemand best meezingen. Dan valt het ook niet op dat hij de tekst niet kent, bekent hij. René: "We hebben ook een mascotte. Speedy Gonsalez. Die gaat ook rond. Een tijdje terug was ik Speedy kwijt, maar kwam hem later tegen in de zaal. Zat ie vast in een diep decolleté. Het was even slikken, maar ik moest hem redden natuurlijk."

Plezier daar gaat het om bij Tekiela. Ze mochten een keer optreden in Duitsland. Tijdens een schlagerfestival. Hoewel het publiek in het begin wat lauwtjes reageerde op de verrassende tex-mex geluiden, veroverde de Grubbenvorster band het publiek toch al redelijk snel. "Je zag ze gewoon denken: Wat is dit? Maar al gauw werd er ingehaakt en gesjoenkelt. We kregen daarna meer verzoeken uit Duitsland. Maar dat is niet wat we willen. We hebben allemaal een baan. Het gaat vooral om het plezier."